Gurbeti — Poezi Per Nenen Nga

A e kujton atë vjeshtë kur unë ika në agim? Ti qëndrove në prag, me një shall të zi në gji. Nuk qave para meje, se burrat nuk qajnë, ti thoshe, por kur u ktheva shpejt për një përqafim të fundit, shikova lotët që i mbajti toka – ishin të tu.

(Shkruar në një natë të gjatë gurbeti, për të gjithë ata që e mbajnë nënën në shpirt si adresën e vetme të kthimit.) poezi per nenen nga gurbeti

O nënë, unë do të kthehem. Jo me ar, jo me dhurata – por me zemrën hapur. Do të të sjell të gjitha vitet që robërova këtu, t’i mbjell në prehër tënd, si grurin e parë pranveror. A e kujton atë vjeshtë kur unë ika në agim

Tani e di: nuk ka pasuri pa zërin tënd, nuk ka sukses pa erën e duarve të tua nëpër brumë. Gurbeti nuk është vetëm udhë, është dhembje e heshtur, është malli që rritet si lëndinë në gjumë. (Shkruar në një natë të gjatë gurbeti, për